رد فکر

می گفت کسی تا حالا نتونسته تصاحبش کنه. روی صخره وایستاده بود و زل زده بود به دور دستها و داشت آواز می ‏خوند. بعد یک آه کشید و سکوت کرد. سکوتش خیلی طول کشید. توی امتداد نگاهش وارد شدم. نگاهش دورِ دور بود. بعد ‏چشماشو بست. و آروم اروم دستهاشو  پایین آورد و گذاشت کنار بدنش. مشتاشو باز کرد. ‏بعد چشماشو بست. نفس های تندش، آرومتر شد. نگاهش بدون امتداد شد. انگار خودش با فضا پیوسته شده بود. چفت تو ‏چفت. دیگه قفسه سینه اش، تند و تند بالا و پایین نمی شد. صدای نفس هایش به سختی شنیده میشد. دستهاش کنار بدنش ‏آروم سرجاشون مستقر شده بودند. چشمامو بستم و به این فکر کردم که تسخیرش چطوری می تونه باشه. بعد با خودم ‏گفتم ادمها خواسته یا نخواسته بدون اینکه بفهمن، روزی تصاحب میشن و یا شاید هم تسخیر‏