رد فکر

باید بروم لبنان، بروم بعلبک، آن جا روی همان صخره همیشگی بنشیم و به ان طرف رود لیطانی نگاه کنم. می ‏خوام پاهایم سرزمین مقدس را لمس کند، جایی که ارزویمان بود. من برای ارزوهایم هیچ کار قابل توجهی انجام نداده ام.‏
باید بروم لبنان، روی ان صخره مشرف به ساختمان محله البقا بنشینم و بوی دریای همین نزدیکی ها را با ولع تمام داخل ‏ریه هایم بگنجانم. لبنان هوای عجیبی دارد. یک هوای مقدس محصور کننده شیرین دارد. طعم تمام عطر ارزوهایم را می ‏دهد. آن ساختمانی که با هم بودیم روزی. ان جا بر بالای بلندی مشرف به ساختمان محله البقا، ان ساختمان یکه که ‏خورشید پشتش به سرخ¬ترین حد ممکن می شود. آن طرف رود لیطانی.‏
لبنان و ان هوای بی بند و بارش، مرا به یاد تو می اندازد. همین حالا می خواهم لبنان باشم. همین حالا. دراین لحظه. دراین ‏ثانیه. می خواهم لبنان باشم.‏